Elice

Pasfoto EliceEven voorstellen

Ik ben Elice, moeder van twee prachtige kinderen, een zoon en een dochter.

Moeder van:

Joeke (2008) allergisch voor pinda, noten, kiwi en ei
Renske (2009) niet allergisch

Regelmatig kunt u hier nieuwe informatie en ervaringen lezen, kom dus regelmatig even een kijkje bij mijn ervaringsverhalen nemen. Ik heb de volgende ervaringsverhalen voor u beschikbaar:

Voor meer ervaringsverhalen kunt u terecht op de pagina’s van Anouk, Nynke, Zwanette en onze gastschrijvers.

Anouk

Pasfoto AnoukEven voorstellen

Mijn naam is Anouk Pentinga en heb twee kinderen.

Moeder van:

Oskar (2004) allergisch voor koemelkeiwit, pinda en noten
Maudi (2010) allergisch voor pinda en noten

Regelmatig kunt u hier nieuwe informatie en ervaringen lezen, kom dus regelmatig even een kijkje bij mijn ervaringsverhalen nemen. Ik heb de volgende ervaringsverhalen voor u beschikbaar:

Voor meer ervaringsverhalen kunt u terecht op de pagina’s van Elice, Nynke, Zwanette en onze gastschrijvers.

Vakantiepret

Mijn vriend en ik reisden graag, liefst naar andere werelddelen. Niets regelen en daar wel zien, dat werk. Of kamperen, een beetje simpel. Geen vaste huisjes, geen huisjes op wielen, geen geplande of georganiseerde vakanties. Wel zien hoe de wind waait en wat de dag ons brengt brengen zal.

Met ons oudste kind ging dat ook nog prima. En toen bleek (ook bij ons na vele omwegen) bij onze jongste, Boris, dat hij een overgevoeligheid heeft voor voedsel. En er mogelijk in shock van zou kunnen raken. Heftig allemaal. Maar: een jaar verder en het is weer tijd voor De Grote Vakantie. We willen ons niet laten leiden door angst en dus: ditsie datsie dansie: plannen die vakantie!

Boris is op dat moment anderhalf jaar oud. Een kruipend mannetje. Op zich mooi, een gezonde situatie, zou je zeggen. Voor iedere ouder met een allergisch kind: doodeng! Zo’n kruipend frummeltje dat zich als een stofzuigertje over de vloer voortbeweegt. Met de opening dicht bij alles waar we angst voor hebben. Zoals bijvoorbeeld een verdwaalde pinda.

Plannen en voorzorgsmaatregelen

We besluiten naar Duitsland te gaan; de Duitse ingrediëntenlijsten laten zich immers makkelijk door ons lezen? En hup, met de vouwwagen en kratten vol vacuüm gezogen brood en ander lang-houdbaar-veilig-voedsel op naar ‘het buitenland’. Zelf gemaakte ‘voeder mij niet’ T-shirts en buttons mee…Dit komt wel goed.

We hebben de week nog niet vol gemaakt. Een oneindig aantal zichzelf steeds reïncarnerende wespen, heel nat en heel lang gras, 2 paar rochelende kinderlongetjes, een voortdurende zorg over waar de oudste zich bevindt-( hij kan nog niet zwemmen!) en de afwezigheid van de ‘relax-modus’ bij mij zelf, want andere omgeving, overal eet-gevaar zien; maakten dat we al snel weer naar huis gingen.

Volgend jaar wil ik een huisje! Riep ik. En zon! En een oven!

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

En zo geschiedde een jaar daar op. Even vergetend dat we dus heel slecht Grieks kunnen lezen.

Drie koffertjes voor de kleren en een reuze koffer vol met meel, olie (ja, hebben ze daar allemaal wel, maar je weet nooit) koekjes, chips, drinken en ander veilig spul: op naar de zon! De eigenaar van het huisje werkt ontzettend mee. Hij vindt een winkel voor ons waar ze sojamelk verkopen en sojakaas (weet iemand waar je dat in Nederland vinden kan?), wijst ons de apotheek en biedt aan onze allergenen lijst in het Grieks te vertalen. Ik word hier zo gelukkig van. We hebben al een paar maanden voorpret. En napret! Het werd een top vakantie.

Met onze eigen oven, een groot hek om de tuin, fantastisch weer…en als hoofdtaak van de dag: zelf brood bakken. En op tijd het deeg kneden en het niet helemaal de pan uit laten reizen.

Ik wil maar zeggen; soms moet je het even anders aanpakken dan je gewend bent, maar wat je er voor terug kan krijgen kan echt fantastisch zijn!

Onze wens om ooit nog eens met het gezin terug te keren naar het land waar mijn roots liggen, mooi Indonesië, (het land van de pinda’s) laten we maar even varen. Maar we treuren niet, we verzinnen vast iets anders. De route 66 lijkt ons ook wel wat…Wie weet, ooit, als we genoeg gespaard hebben. En hoe dan? Met een camper natuurlijk! Hebben we in ieder geval onze eigen oven en koelkast bij ons!

Wilt u meer ervaringsverhalen lezen van ouders, lees dan snel verder!

Uit logeren, slapeloze nachten

Al tijden vragen mijn zus en moeder wanneer mijn kinderen eens komen logeren. Doordat onze zoon allergisch is voor noten ben ik hier heel terughoudend in. Tot teleurstelling van zowel mijn neefjes en nichtjes als mijn ouders en mijn eigen kinderen.

Overal gevaar

Tot voor kort zag ik het logeren helemaal niet zitten. Ik zag overal gevaren in. Afgelopen kerst heb ik bij mijn zus thuis, verzocht of de cashewnoten die op tafel stonden weg konden. Ik heb uitgelegd dat ik er heel zenuwachtig van wordt wanneer ik zie dat haar kinderen ervan eten en vervolgens niet meteen hun handen wassen. Uiteraard was dit prima en de cashewnoten werden opgeruimd.

Ook gaf het meteen aanleiding om het te hebben over de logeer vraag die mijn zus vaak stelt. Ik heb uitgebreid kunnen aangeven dat ik het niet zag zitten omdat er in hun huis te veel gevaren zijn. Misschien als Joeke wat ouder is dat ik het aan durf, heb ik gesteld. Mijn zus legde uit dat het geen onwil is maar meer onnadenkendheid. Wanneer je niet met allergieën geconfronteerd wordt, denk je er gewoon niet genoeg over na. Dit zag ik vorige week nog op een verjaardag van een vriend. Hij vertelde trots dat hij een taartje zonder noten en één met noten had. ‘Speciaal voor jou en Joeke’ zei hij. Vervolgens wilde hij met hetzelfde mes waarmee hij de taart met noten had gesneden, een stukje voor mij en Joeke van de andere taart afsnijden. Gelukkig zag ik dit en zei ik er wat van. Hij had hier helemaal niet aan gedacht. Dat is onnadenkendheid en zeker geen onwillendheid waarmee je als je allergisch bent dagelijks te maken hebt.

Leren loslaten en vertrouwen

Een paar maanden geleden hoorden we de aankondiging van een personeelsfeestje van mijn man zijn werk. Omdat het hoofdkantoor in het zuiden van het land zit en het feestje daar zou zijn, besloten we dat we niet zouden gaan. Ik vertelde dit tegen mijn moeder en die werd boos. Ze wilde graag dat ik haar zou vertrouwen. Vertrouwen in het feit dat zij goed voor Joeke zou zorgen. Moeilijk vond ik dit. Bij mijn zus zag ik de gevaren overal in het gebruik van noten maar bij mijn ouders niet zo zeer. Na een avond wikken en wegen besloten we het te doen. Wel eigen brood en koekjes mee. Adrenaline pennen mee, en de trainer zodat ik mijn ouders nogmaals kon laten zien hoe het in zijn werk ging.

“Het waren twee spannende dagen voor mij en mijn man. Maar het ging heel goed!”

Mijn ouders lieten aan alle kanten merken dat ze er goed over na gedacht hadden. Welke ingrediënten gebruiken we, wat zit er in, welk beleg halen we in huis etc. Ze vertelde de adrenaline pennen overal mee heen te hebben genomen. En liet mij weten dat ze heel bewust boodschappen deed nu ze druk aan het etiket lezen was. Allemaal dingen die mij vertrouwen geven.

Een paar weken geleden hebben de kinderen daarom weer twee nachtjes bij opa en oma geslapen, zoals dat bij ons in de familie ook heel gewoon is. En in de herfstvakantie gaan ze weer een nachtje. Ik neem zelf brood en koekjes mee maar verder vertrouw ik er nu op dat mijn ouders goed nadenken. Ik ben ook blij dat ik dit vertrouwen nu kan geven maar oh oh wat is dat lastig.

Wilt u meer ervaringsverhalen lezen van ouders, lees dan snel verder!

Trouwfeest

Binnenkort hebben we een bruiloft van een goede vriendin, we moeten er een paar uur voor rijden. We gaan er met ons hele gezin naar toe dus ook onze jongste zoon Boris van 3 jaar gaat mee. Het wordt voor ons tijd niet langer feesten te vermijden vanwege de voedselallergie van Boris. Dit vind ik wel heel erg spannend, zoveel mensen bij elkaar en overal eten… Als een leeuwin zal ik over hem waken, zodat niemand hem iets toe kan stoppen. Boris is zich op dat moment al een klein beetje bewust van zijn voedselallergie, maar toch… hij is nog maar drie. Iets lekkers is zo maar aangenomen!

De voorbereidingen

Ik mailde de aanstaande bruid, over Boris zijn serieuze allergie voor pinda’s, noten en melk, met de vraag of ze mij in contact zou kunnen brengen met de cateraar? Misschien willen ze het menu voor Boris iets aanpassen of kan ik iets meenemen wat lijkt op datgene wat er geserveerd gaat worden op het trouwfeest. Aangezien onze vriendin nu al een aantal jaren aan de andere kant van de wereld woont, lijkt het me voor haar handiger dat ik zelf alvast contact opneem met de cateraar. Uiteindelijk willen we haar er ook niet mee belasten en korte lijntjes werken wel zo prettig!

Ik leg aan de cateraar uit wat er aan de hand is en vraag in hoeverre het voor hen mogelijk is om een veilige maaltijd voor Boris op tafel te zetten. We mailen wat heen en weer. Al snel blijkt dat met een paar aanpassingen Boris redelijk hetzelfde zou kunnen eten als de andere gasten. En dat is fijn!!

Totdat ze vanuit Nieuw-Zeeland belt of het klopt dat ik contact had opgenomen met haar cateraar. Ik schrik een beetje. Oeps, heb ik haar gepasseerd? Dat was niet mijn bedoeling. Ik wilde haar juist niet opzadelen met onze zorg.

Angst overwint…. of angst overwinnen?

Uiteindelijk durven ze het niet aan. Ze vinden het fijner en veiliger als wij ons eigen eten voor Boris meenemen. En dat kan natuurlijk, maar toch… ik merk dat ik erg teleurgesteld ben. Dat mensen het niet aandurven om een veilige maaltijd op tafel te krijgen. Ik begrijp de angst wel, die ken ik als geen ander. Ik begrijp ook heel goed dat anderen de verantwoordelijkheid niet altijd durven te nemen. En toch merk ik dat ik het jammer vind, dat het niet gelukt is een maaltijd voor Boris te regelen en dat deze keer de angst voor een allergische reactie gewonnen heeft.

Over een paar maanden trouwen we zelf! Een geheel allergievrij menu wordt het niet maar voor Boris zullen er allerlei heerlijke dingen zijn die hij gewoon mag (mee-)eten! Gelukkig is onze cateraar heel bereidwillig om mee te denken. En dat geeft ons echt heel veel plezier! Voor deze dag hebben we een andere ‘leeuwin’ gevraagd (onze vaste oppas) om bij Boris in de buurt te blijven, zodat zij continu een oogje op hem kan houden. Zo kunnen we allemaal zorgeloos gaan genieten van deze dag en van de lekkere hapjes!

Wilt u meer ervaringsverhalen lezen van ouders, lees dan snel verder!

 

Op onze website maken wij gebruik van cookies. Dit, om de diverse functionaliteiten van de website mogelijk te maken en om inzicht te verkrijgen in het bezoekersgedrag. We doen dit om te bepalen hoe we onze website nog beter en klantvriendelijker voor u kunnen maken. Door op "Accepteer cookies" te klikken, gaat u akkoord met het plaatsen van deze cookies zoals omschreven in onze Privacy- en cookieverklaring.